خواستم چیزی بنویسم و این عید بزرگ رو تبریک بگم، ولی بعد چشمم به این نوشته عطاالله مهاجرانی افتاد، دیدم که بهتراست دوستان این متن زیبا رو از دست ندهند …

پ.ن: متن کامل پست رو به نقل از وبلاگ مکتوب در ادامه مطلب هم گذاشتم

داد درویشی از سر تمهید
سر غلیان خویش را به مرید

گفت از دوزخ ای نکو کردار
قدری آتش به روی آن بگذار

بگرفت و ببرد و باز آورد
عقد گوهر زدرج راز آورد

گفت در دوزخ هرچه گردیدم
درکات جحیم را دیدم

هیزم و آتش و ذغال نبود
اخگری بهر اشتعال نبود

هیچ کس آتشی نمی افروخت
زآتش خویش هر کسی می سوخت

دوتا دونه ابرو، زیرش دوتا کُره که برق می‌زنن و مثل دوربین از همه جا فیلم می‌گیرن، یه بینی برای تنفس، دهن و لب و گوش به همراهِ یک وجب فضا برای تشکیل دادن صورت، یه خورده مو که بالاتر از همه اعضای بدن قرار بگیره، دو تا اسپیکر که همه شنیده‌ها رو ضبط می‌کنه، دست و پا و شکم و …
یه مغز تو یه کاسه محکم که به این راحتی‌ها صدمه نمی‌بینه و یه سیم‌کشی اساسی به سراسر بدن که همه اطلاعات رو به موقع به مغز می‌رسونه و یه لایه پوست که همه بدن رو می‌پوشونه و به مرور زمان عوض میشه و زنده‌ست … چند لیتر مایع قرمز که دائماً تو بدن می‌چرخه و چرخشش یکی از مهمترین علائم حیاتیه … استخونهایی که با یه چسب قوی به هم می‌چسبن و ستون بدن رو تشکیل می‌دن و هزاران سیستم ریز و درشت دیگه که علمای پزشکی قسمت زیادیش رو بعد از چند هزارسال کشف کردن …
این نقاشی خداست، می‌شه همینجوری نگهش داشت و بعد از تموم شدن عمر به دست خاک سپردش تا برای یه نقاشی دیگه آماده‌ بشه … و البته می‌شه به قدری بهش آسیب رسوند که حتی خاک هم از پس گرفتنش عذر بخواد …
اما نقاشی خدا که مثل نقاشی ما آدما نیست که فقط یک بعد داشته باشه … نقاشی خدا روح داره، درواقع بخش دوم و قشنگ‌تر نقاشی خدا اتفاقاً همون روحشه … روحی که هزاران بار پیچیده‌تر و دست‌نیافتنی‌تر از جسمه … مهمترین ویژگی که برای این بعد دوم میشه در نظر گرفت، نامحدود بودنشه … شاید قَدِ هیچ انسانی بیشتر از دو مترو اندی نشه، شاید وزن آدمیزاد هیچ‌وقت بیشتر از یه خرس نشه! و شاید هیچوقت به زیبایی رویایی تو قصه‌ها نرسه ولی در عوض هیچ محدودیتی برای روحش وجود نداره … دانسته‌هاش می‌تونه هرروز زیاد بشه، بدون اینکه با محدودیت فضا مواجه بشه، می‌تونه آدمای بیشتری رو به روحش وصل کنه بدون اینکه محدودیتی در این زمینه وجود داشته باشه … من حتی زیبایی روح یک انسان رو نمی‌تونم تصور کنم!!
اما هدفم از نوشتن این متن تشریح دو بعد اصلی وجود انسان نیست، بلکه بیشتر می‌خوام به ارتباط این دو بپردازم …
وقتی جسم در شرایط مناسبی نباشه، روح هم آزار می‌بینه و وقتی روح صاف و صیقلی نباشه آثارش در جسم مشخص می‌شه … وقتی جسم به قدری خسته می‌شه که دیگه ادامه راه براش مشکله، روح ازش جدا میشه و مابقی مسیر رو به تنهایی سیر می‌کنه و به عقیده ما مسلمونا تو قیامت دوباره به هم میرسن … اما واقعاً کدام یک از این دو بر دیگری ارجحیت داره؟ … بر سر دو راهی کدامیک را باید ترجیح داد؟ … برای رسیدن به تعالی روح، جسم را در مرتبه دوم قرار داد یا برای آسایش جسم، با روح به مبارزه پرداخت؟ … بیشتر مواقع اهداف و نقطه مطلوب این دو همسو نیست و در خیلی موارد حتی در تضاد با هم هستند …
چیزی که گفتم خیلی بدیهی و واضحه، ولی سوالی که پرسیدم به نوعی سوال همیشگی این نقاشی بی‌نظیر خداست … سوالی که هر لحظه در ذهن یک انسان وجود دارد و آنی نیست که بتوان بدون این سوال تصمیم گرفت و قدمی برداشت.

جوابیه: همونطور که خیلی از دوستان گفتن، بنده تو این عکس نفر دوم از سمت راست تو صف وسط هستم. اما چیزی که باعث شد این عکس رو بذارم، این بود که خیلی برام نزدیکه، یعنی روشنه … دقیقاً او لحظات رو به خاطر دارم؛ انگار همین دیروز بود … از همه این دوستان هم فقط اسم اون کلاه زرده رو یادم مونده. اسمش کمیل بود و یکی از دوستای خوبم … یادمه یک هفته بعد از اینکه ما می رفتیم مدرسه با گریه و زاری اوردنش مدرسه، اما بعد معلوم شد که چقدر بچه باهوشیه … البته برای خیلی از دوستان با این حدس زدنشون متاسفم (قابل توجه پریا) … در مورد متفاوت بودن رنگ کادوی هدیه خودم چیزی یادم نمیاد … منظور نی لبک رو هم از پسرعموهام نفهمیدم!

تو یه ساعت از شبانه روز با یه آدم جدید آشنا می‌شی، بعد این آشنایی ادامه پیدا می‌کنه و می‌کنه و می‌کنه تا یه روز احساس می‌کنی که حالا دیگه شماها با هم دوست هستید و کم و کیف زندگی‌تون برای هم مهمه. نمی‌خوام خیلی به چگونگی روابط بپردازم، چیزی که می‌خوام بگم مربوط میشه به اولین روز آشنایی … تو دنیای واقعی خیلی راحت میشه اولین روز رو به خاطر آورد، مثلاً من اولین روزی رو که با علی.ر آشنا شدم رو خیلی خوب یادم میاد، درسته که حدود ۶ سال از اون ایام میگذره، ولی من خیلی خوب تو خاطرم هست … خوب یادمه اولین بار که علی رو دیدم چه جورآدمی به نظرم اومد، اولین چای رو دقیقاً به خاطر میارم … در مورد همین دکتر میر خودمون هم همینطور، اولین موسیقی که با هم گوش کردیم، آلبوم “یاد ایام” شجریان بود که من تازه آلبومش رو گرفته بودم … محال اولین بار که “نی لبک” رو دیدم فراموش کنم … اما حرفم اینجاست، که تو فضای مجازی این اولین روزها اصلاً به یادم نمی‌مونه، مثلاً یادم نمیاد آشنایی من با پریا، دل نوشته، مونولوگهای من، یک فتحی، کفشدوزک، عاشقانه، خودنویس و بقیه دوستان، کی و چگونه شروع شد.